[Fic] Destiny รอยน้ำตาแห่งรัก (KiEunHae) EP.1
posted on 14 May 2011 18:12 by ichream in FICTION
“พี่ฮีชอล !! ดงแฮเป็นไงบ้าง”
เสียงของผู้เข้ามาใหม่ ทำให้พี่ชายที่กำลังกุมมือน้องชายอยู่ที่เตียงรีบหันกลับมาทันที มือบางสวมกอดคนรักของตัวเองทันที
“ซีวอน…”
“ไม่เป็นไรนะครับ ผมมาหาพี่แล้ว” มือหนาลูบหัวคนรักอย่างเบามือ
“ภาพที่ดงแฮร้องไห้ท่ามกลางสภาพห้องเละเทะนั้น มันยังติดอยู่ในหัวฉัน แววตาเรียบนิ่งนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีเลย เสียงสะอื้นนั้นมันก้องดังในหัวฉัน ใบหน้าของดงแฮที่มีแต่คาบน้ำตานั้น มันทำให้ฉันกลัว”
ฮีชอลว่ายาวเหยียดพร้อมกับซุกในอกกว้างของคนรักตัวเอง
“หยุดเถอะ พี่ฮีชอล พี่จะแย่ไปอีกคน พี่ไปพักผ่อนเถอะ”
“ฉันเป็นห่วงดงแฮ ซีวอนนายก็รู้ เรามีกันอยู่สองคนพี่นะ…อุ๊บ”
เสียงสุดท้ายหายขาดช่วงไปจากจูบแสนหวานของหนุ่มร่างสูงซีวอน
“ตอนนี้พี่มีผม…อีกคน ผมไม่อยากให้พี่เป็นอะไรอีกคน ไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะดูแลดงแฮต่อให้เอง”
“ฉะ ฉันคงกลับไปที่ห้องตัวเองไม่ได้หรอก ฉันนอนที่นี่ได้ไหม ?” ดวงตากลมโตช้อนตามองคนรักอย่างอ้อน ๆ ซีวอนมองคนตรงหน้าพร้อมกับยิ้มจนเห็นรอยบุ๋มข้างแก้ม
“โอเคครับ”
ซีวอนว่าพร้อมกับจูงสุดที่รักของตัวเอง มานอนที่โซฟาตรงข้ามกับเตียงกว้าง เมื่อคนรักของตัวเองนอนดีแล้วมือหนา ๆ ก็ค่อย ๆ เอาผ้าห่มขึ้นมาห่มให้กับคนรักอย่างบรรจง ก่อนที่จะจูบหน้าผากของคนรักอย่างแผ่วเบาเมื่อเห็นคนรักของตัวเองหลับไปแล้ว ร่างสูงก็ค่อย ๆ มานั่งที่เก้าอี้ข้าง ๆ กับเตียงของดงแฮน้องชายของคนรักตัวเองทันที
“คิบอม คิบอม…ไม่นะ คิบอม อย่าไปขอร้อง ไม่นะ”
เสียงหวานพึมพำเบา ๆ ก่อนจะลืมตาโพล่งขึ้นมาทันที ใบหน้าหวานมีแต่เหงื่อเต็มไปหมด ดวงตาหวานนั้นค่อย ๆ ไล่มองซีวอนที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียง กับฮีชอลที่หลับอยู่ที่โซฟา มือบางกุมหัวของตัวเองเอาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ไล้มาลูบที่หน้า
ความฝันนั้น…ไม่สิ มันเป็นความจริงต่างหาก เป็นความจริง…
ดวงตาหวานค่อย ๆ มีน้ำตามาเอ่ออีกครั้งเมื่อนึกถึงความฝัน ไม่สิ ความจริงที่เจ็บปวดนั้น มือบางค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบรูปที่วางอยู่ข้างหัวเตียง รูปที่เค้าถือมันตอนร้องไห้อยู่ในห้องเละ ๆ นั้น
รูปนั้นเป็นรูปของผู้ชายสามคน โดยที่มีเค้าอยู่ตรงกลางยิ้มแฉ่งและชูสองนิ้วให้กล้องทางด้านขวาเป็นเพื่อนรักที่สุดของเค้า ผู้ชายตัวซีดฮยอกแจ หรือ อึนฮยอก ที่กำลังยิ้มกว้างให้กล้องอยู่เช่นกัน
และด้านซ้ายเป็นคนรักของเค้าเอง ที่ยิ้มเพียงมุมปากเท่านั้น แต่กลับส่องประกายที่สุด มือของคิบอมจับมือที่ไม่ได้ชูสองนิ้วของดงแฮเอาไว้แน่น รับรู้ถึงความอบอุ่น ความรักที่ทั้งสองมีให้กัน
แต่มันไม่มีอีกแล้ว !!!!!
มือบางจับรูปเอาไว้แน่น ใบหน้าหวานนั้นเคลือบไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง มือบางค่อย ๆ ชูรูปสูงขึ้นเรื่อย ๆ หมายจะปามันลงพื้นไป แต่กลับต้องหยุดค้างเอาไว้ เมื่อมือหนาของซีวอนเอื้อมคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ได้ แล้วเอารูปไปวางที่เดิม
“รู้ไหม พอฉันเห็นว่านายกำลังปารูปอะไร มันทำให้ฉันเดาได้ไม่อยากว่าเรื่องที่นายเสียใจคือเรื่องอะไร”
“ปล่อยฉันนะ ซีวอน…”
เสียงสั่น ๆ ของดงแฮนั้นดูเศร้าสร้อยเหลือเกิน มือหนาค่อย ๆ คลายแรงที่บีบข้อมือเล็กนั้นออก
“นายไม่เข้าใจหรอก นายกับพี่ฮีชอลรักกันดี นายกับพี่ฮีชอลไม่ได้เจออย่างที่ฉันเจอ”
“เพราะนายไม่รู้ว่าเราสองคนเคยเจออะไรมาบ้างต่างหาก มันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่นายเคยเจอ แต่ถ้าฉันหรือพี่ฮีชอลยอมแพ้สักคน เราคงไม่มีทุกวันนี้…”
“นายยังโชคดีที่นายกับพี่ฮีชอลมีความรักในการก้าวข้ามอุปสรรค แต่ฉัน…ไม่มีอุปสรรค ไม่มีแม้กระทั้งความรัก”
สิ้นเสียง คนตรงหน้าก็ซุกหน้าตัวเองกับเข่าและสะอื้นอีกครั้ง
“ถ้านี่คืออุปสรรค ฮึก รู้ไหมซีวอน ? ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่รักกัน ที่ต้องจับมือข้ามไปด้วยกัน เค้าไปไหน ฉันคนเดียว ฮึก ฮึก ไม่สามารถข้ามมันไปได้จริง ๆ ซีวอน”
มือหนาค่อย ๆ วางที่หัวของคนตรงหน้าที่กำลังร้องไห้ ก่อนที่จะค่อย ๆ ลูบหัวอย่างปลอบโยน มือบางคว้าเอวของคนร่างสูงอย่างหาที่พักพิง
“ฮึก ฮึก ฮือออ ฉันไม่เข้าใจเลย ทำไมพวกเค้าถึงทำกับฉันแบบนั้น ฮึก ฮึก”
ซีวอนค่อย ๆ ดันให้ดงแฮที่ร้องไห้จนหลับไปนอนบนเตียงและห่มผ้าให้อย่างเบามือ ก่อนจะออกจากห้องก็ไม่ลืมที่จะจูบที่หน้าผากมนของคนรัก โดยไม่สังเกตเลยว่า ร่างบางที่เพิ่งจะหยุดน้ำตาเมื่อกี้ น้ำตานั้นมันเริ่มไหลลงมาอีกครั้ง เมื่อภาพอดีตเริ่มเข้ามารบกวนจิตใจ
ตึก ตึก ตึก
เสียงฝีเท้ารีบวิ่งเข้ามาห้องทันทีเมื่อเห็นว่าสายมากแล้ว
ครืด
‘ขอโทษฮะ ที่ผมมาสาย !’
เสียงหวานก้มหัวก่อนจะขอโทษขอโพย แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาไม่มีคุณครูยืนอยู่ มีแต่ฮยอกแจกับคิบอม ที่ขำกับท่าทางของเค้า
‘อ่า หน้าแตกเลย’
ดงแฮยิ้มเล็กน้อยกับความน่าแตกของตัวเอง แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ นั้นกลับกระแทกใจใครมากมายในห้อง ที่เคลิ้มกันเป็นแถว ๆ เลยทีเดียว แต่อาการเคลิ้ม ๆ เล่านั้นต้องหยุดชะงักทันที เมื่อหนุ่มหล่อสุดขรึมตวัดสายตามาหา
‘วันนี้อาจารย์ไม่อยู่หรอก เห็นบอกว่าไปประชุมแหนะ’
อึนฮยอก หรือ ฮยอกแจของร่างบางพูดยิ้มขำ ๆ ให้กับท่าทางของเพื่อนสนิทตัวเอง
‘โห อุตสาห์รีบมาเลยนะเนี่ย’
ดงแฮอมลมไว้ที่แก้มอย่างน่ารัก ก่อนจะเดินมาที่โต๊ะพร้อมกับฮยอกแจและคิบอม
‘ทำไม นายสองคนมาเร็วกันอย่างงี้ละ’
ดงแฮโบ๊ยใส่คนทั้งสองที่ยืนทำตาแป๋วกันอยู่ ทั้งสองมองหน้ากัน
‘นายมาช้าเองต่างหาก’ ฮยอกแจตอบพร้อมกับหลบสายตาของดงแฮ
‘เอ๋~ ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ ทำไมต้องหลบสายตาฉันด้วยหล่ะ’
ดงแฮยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับเพื่อนสนิทของตัวเอง ส่วนคิบอมนั้นก็มองนิ่ง ๆ ตามปกติ
‘หรือพวกนายมีอะไร’ แววตาจับผิดของดงแฮ รีบทำให้ฮยอกแจรีบเข้ามาแก้ตัวเป็นพัลวัน
‘จะบ้าหรอด๊อง ! ฉะ ฉันไม่มีอะไรกับคิบอมของนายหรอหน่า’
‘ฉันแกล้งเล่นเฉย ๆ เอง ทำเป็นจริงจังไปได้ เน๊าะ คิบอม’
ดงแฮว่าก่อนจะเงยหน้าไปยิ้มให้กับคนรักของตัวเอง คิบอมเองก็ยิ้มตอบกลับมาเท่านั้น
‘คิบอม วันนี้ฉันอยากไปเที่ยว ตอนเย็นเลิกเรียนเราไปเที่ยวกันนะ’ ดงแฮยิ้มหวานอย่างอ้อน ๆ ให้กับคนรักของตน
‘เอาสิ วันนี้ไปเที่ยวกันก็ได้’ สิ้นเสียงทุ้มของคนรัก ร่างบางก็ยิ้มหวานอย่างดีใจ พลอยทำให้คนรักยิ้มกับท่าทาง ๆ น่ารัก ๆ ของดงแฮไปด้วย
แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อมีแรงกระตุกที่ชายเสื้อ คิบอมมองฮยอกแจอย่างสงสัย เมื่อฮยอกแจพูดแบบไม่มีเสียงออกมา คิบอมถึงจะเข้าใจ ก่อนจะหันหน้าไปหาคนรักของตัวเอง
‘ด๊อง คือว่า วันนี้เราคงไปเที่ยวด้วยกันไม่ได้แล้วหล่ะ’
‘อ้าว ทำไมหล่ะ’ ดงแฮที่กำลังดีใจรีบหุบยิ้มทันที
‘ไม่เอาหน่า ด๊องอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ วันนี้เราไปไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าเราจะไปวันอื่นไม่ได้หนิ’
‘แต่ว่า…’
‘อย่าดื้อสิ นะครับ นะคนดี’
เสียงทุ้มอ่อนโยนจนสังเกตได้ ปากแย้มยิ้มเล็ก ๆ แต่มันแทบให้ใครหลาย ๆ คนอ่อนระทวย รวมถึงคนตรงหน้าด้วย
‘โอเค’ ปากบางยิ้มกลับให้คนรัก
น่าสงสารแค่ไหนกันนะสำหรับคนที่ต้องหลับทั้ง ๆ ที่น้ำตา
น่าสงสารแค่ไหนกันนะสำหรับคนที่ต้องแต่นึกถึงวันเก่าที่แสนดี
“ด๊อง แน่ใจนะว่าจะไปโรงเรียนเนี่ย”
ฮีชอลเจ้าของใบหน้าสวยเอ่ยถามน้องชายตัวเองเบา ๆ ขณะที่ตัวเองก็กำลังเตรียมตัวไปทำงาน
“ฮะ ก็ด๊องหยุดมาสองวันแล้วนิฮะ”
ดงแฮตอบเรียบ ๆ ฮีชอลถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อน้องชายตัวแสบแสนซนของตัวเองยังไม่กลับมาสักที ดีนะเนี่ยที่ดงแฮมีเรื่องตอนวันศุกร์ ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์เลยให้น้องชายพักผ่อน
“โอเค พี่ยอมแพ้ ปะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
“ไม่เป็นไรฮะ ด๊องไปเองได้”
“แต่พี่เป็นห่วงนะ”
ฮีชอลพูดเสียงอ่อน แต่ดงแฮยังคงปฎิเสธอย่างคนหัวรั้นต่อไป
ก่อนที่ฮีชอลจะได้พูดอะไรดงแฮก็หายออกไปจากบ้านซะแล้ว ปล่อยให้พี่ชายแสนสวยต้องส่ายหัวกับความเอาแต่ใจของดงแฮ ถึงแม้ว่าดงแฮจะดื้อ แต่ก็ดื้อแบบน่ารักตามภาษาชอบให้คนอื่นเอาใจ แต่นี่มันดื้อ ดื้อแบบหัวรั้นเลยชัด ๆ !
ปิ๊บบบ ปิ๊บบบ
เสียงบีบแตรดังขึ้นจากหน้าบ้าน ในเวลาที่ดงแฮเพิ่งออกจากบ้านไปได้ไม่นาน พี่ชายคนสวยลุกไปดูก่อนที่จะเห็น คนรักของตัวเองกำลังโบกมือหย่อย ๆ อยู่หน้าบ้าน เมื่อเห็นว่าใครมา ขาเรียวก็รีบก้าวไปหาทันที
“สวัสดีฮะ ที่รัก” ซีวอนยิ้มโชว์ลักยิ้มข้างแก้ม ก่อนจะหอมแก้มคนรักเป็นการทักทาย
“ดงแฮละ ว่าจะมารับไปโรงเรียนสักหน่อย”
“ไปแล้วหล่ะ ไม่เห็นหรอ” ฮีชอลถามงง ๆ ซีวอนส่ายหน้าเล็กน้อย
อ่า…สงสัยเค้าคงรีบมากไปหน่อย ตอนขับรถเลยไม่ได้สังเกต
“ช่างเถอะ งั้นนายก็ไปส่งฉันแล้วกัน ฉันต้องรีบไปทำงาน”
“ครับ ๆ ^^”
ตึก ตึก ตึก
เสียงรองเท้ากระทบกับพื้นซีเมนต์ตามเสียงลงเท้าของร่างบาง คนน่ารักประจำโรงเรียนอความารีน โรงเรียนที่มีชื่อเสียงที่สุดในโซลดีไม่ดีอาจจะมีชื่อเสียงข้ามประเทศเลยก็ได้
คนที่อยู่ในโรงเรียนนี้ได้ ไม่รวยมาก ก็ต้องเรียนเก่งมาก หรือมีความสามารถมาก อะไรก็ได้ที่มีคำว่า ‘มาก’ และแน่นอนหนุ่มน้อยลีดงแฮเข้ามาได้เพราะเรียนเก่งมาก และน่ารักมากก
ลี ดงแฮ ถูกจับจ้องด้วยสายตามากมายของคนที่หลงเสน่ห์ของคนตัวเล็ก แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย ยิ่งอาการเหม่อ ๆ นี่ด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เจ้าตัวไม่รู้เลยสักนิดเดียว
ขาที่ก้าวนั้นเริ่มหยุดลงตรงหน้าห้องเรียนของเจ้าตัว ใบหน้าหวานเงยมองบานประตูของห้องเรียนตัวเองด้วยความลังเล
ไม่อยากก้าวเข้าไป…ฉันไม่กล้าก้าวเข้าไป
แววตาหวานนั้นสั่นระริกแลดูเศร้าหมอง มือบางที่กำลังจะเอื้อมมือกำลังไปเปิดนั้นสั่นเทา เค้ากลัว กลัว กลัวการเจอคนที่อยู่ข้างในนั้น มือบางโดนชักกลับ ในขณะที่ดงแฮกำลังจะหมุนตัวกลับ บานประตูก็ถูกเปิดออก โดยบุคคลที่เค้ายังไม่พร้อมที่จะเจอตอนนี้ !
“ดงแฮ !!” เสียงหวานที่คุ้นหูของเพื่อนรักตัวเองเรียกขึ้นจากทางด้านหลัง
เสียงหวานนั้นพาลให้ขาเรียวต้องหยุดกึก ไม่เดินต่อ และไม่หมุนตัวกลับไปหา
“นายมาช้าอีกแล้วนะ”
“…”
“ด๊อง…เป็นอะไรไป” เมื่อเห็นเพื่อนเงียบผิดปกติ ฮยอกแจเลยเอ่ยถามขึ้น
ไม่ไหวแล้ว ถ้ายังได้ยินเสียงของฮยอกแจอีกนิด ต้องร้องไห้แน่…ได้โปรดเถอะ ขาฉัน ก้าวออกจากที่ตรงนี้ที…
“ด๊อง” เมื่อเห็นว่าเพื่อนรักของตัวเองไม่มีท่าทางตอบกลับมา ขาเรียวก็เดินเข้าไปหาเพื่อนรักที่กำลังหันหลังให้ตัวเองอยู่
หมับ
ในขณะที่ดงแฮกำลังจะก้าวออกไปจากที่ตรงนั้น แต่มือบางไว้กว่าคว้าเข้าที่ข้อมือของเพื่อนรักตัวเอง
“ด๊อง หันหน้ามาคุยกับฉันก่อน”
“ปล่อยนะ” เสียงกระด้างถูกส่งออกไป ยิ่งทำให้ฮยอกแจนิ่วหน้าด้วยความไม่เข้าใจ
“มีอะไรก็พูดสิ อย่าทำแบบนี้”
“ฉันบอกให้ปล่อย” ดงแฮยังคงพูดในขณะที่หันหลังให้ ปากบางกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้กลั้นเสียงสั่น ๆ ของตัวเอง
“ดงแฮ…อย่าทำแบบนี้”
“ปล่อย อย่ามายุ่งกับฉัน ลีอึนฮยอก!”
ดงแฮหันหน้ามาพูดก่อนจะสะบัดมือออก แล้ววิ่งออกไปทันที ปล่อยให้เพื่อนรักของตัวเองยังคงยืนตะลึงอยู่ที่เดิม
‘ฮยอกแจ ฉันหิวข้าวแล้วนะ เร็ว ๆ สิ’
‘ฮยอกแจ ฉันเหงาจังเลย พี่ฮีชอลไปทำงานอีกแล้ว มาหาที่บ้านหน่อยสิ’
‘ฮยอกแจ ๆ มาเล่นกันเถอะ’
‘ฉันรักนายจังเลย ฮยอกแจ นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน’
‘ต่อไปนี่นะ ฮยอกแจจะเป็นชื่อพิเศษที่ให้คนพิเศษเรียกเท่านั้น ส่วนอึนฮยอกให้คนอื่นเรียก นายว่าโอเคไหม ฮยอกแจ’
“ทำไมนายเรียกฉันว่า อึนฮยอกหล่ะ”
เสียงหวานสั่น ๆ เบา ๆ ก่อนจะหันไปตามทิศที่ดงแฮวิ่ง แต่ตอนนี้ไม่เห็นเงาของเจ้าตัวแล้ว
“มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย”
ครืด
“ฮยอกแจ เกิดอะไรขึ้นหรอ ฉันเห็นนายออกมาตั้งนานแล้วเนี่ย”
“คิบอม !”
คนตัวบางรีบโผเข้ากอดคิบอมทันที ก่อนจะร้องไห้ออกมา คนที่งง ๆ อยู่รีบลูบหัวอย่างไม่เข้าใจ
…แต่การกระทำของทั้งคู่ อยู่ในสายตาของคนที่เพิ่งวิ่งออกมาเมื่อกี้ ดงแฮไม่ได้วิ่งหนีไปไกลเลย แค่วิ่ง แล้วหลบเข้าไปในซอกที่สายตาของฮยอกแจมองไม่เห็นเท่านั้นเอง
“ฮึก ฮึก” เสียงสะอื้นของคนตัวบางดังอย่างแผ่วเบา เลือดเริ่มซึมจากรอยกัดที่ปากบางของดงแฮ หลังบางค่อย ๆ เลื่อนลงไปนั่งชันเข่าอยู่กลับพื้น ใบหน้าหวานที่เคลือบด้วยน้ำตาพิงกำแพงอย่างอ่อนล้า
“ฮยอกแจ ฮยอกแจ ฮยอกแจ” เสียงหวานพึมพำเบา ๆ ปนกับเสียงสะอื้น
เจ็บจังเลยนะ…ที่ต้องเรียกนายว่า อึนฮยอก มันเจ็บจริง ๆ