[Fic] Destiny รอยน้ำตาแห่งรัก (KiEunHae) EP.2
posted on 10 Jul 2011 09:56 by ichream in FICTION
ดวงตาตี๋ ๆ ตามภาษาคนตาชั้นเดียวจ้องมองไปแต่โต๊ะข้าง ๆ ที่นั่งของดงแฮ ตั้งแต่เจอกันเมื่อเช้า จนนี่จะหมดคาบสุดท้ายของวัน เค้าก็ยังไม่เห็นดงแฮเข้าห้องมาเลยแม้แต่น้อย
“นี่ วันนี้ด๊องไม่มาเรียนหรอฮยอกแจ”
“เอ่อ…ไม่รู้สิ”
“เฮ้อ ไปไหนทำไมไม่บอกเลยนะ โทรไปก็ไม่ติด หยุดเรียนอย่างนี้ได้ไงเนี่ย เดี๋ยวเรียนไม่ทันทำไงเนี่ย”
“เป็นห่วงจังเลยนะ” ฮยอกแจล้อ คิบอมได้แต่ยิ้มให้กับคำล้อบาง ๆ เท่านั้น
“แต่ดงแฮเรียนเก่งอยู่แล้วหล่ะ คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง” ฮยอกพูดให้ร่างสูงหายกังวล
“เรียนเก่งแล้วไง ไม่มาเรียนแล้วจะรู้เรื่องไหมเนี่ย ทำไมชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย”
ใบหน้าคมแต่กลับมีแก้มอูม ๆ ทำหน้าเคร่งเครียด จนฮยอกแจถึงกับเจ็บแปล็บ ๆ ใบหน้ากังวลนั้น ทำให้เค้ารู้ว่าคนที่อยู่ข้าง ๆ ตอนนี้แคร์ดงแฮแค่ไหน
…อิจฉาหรอเนี่ยเรา?
โครม เพล้ง !!
เสียงของตกแตกดังเป็นระยะ ๆ กลบเสียงสะอื้นของร่างบางอีกครั้ง…
“ฮือออ ฮืออออ ฮึก ฮืออออ” เสียงร้องไห้ดังก้องไปทั่วบ้าน
“กลับมาแล้ว” เสียงหวานสดใสดังเข้ามาในตัวบ้าน ดวงตากลมโตมองภายในบ้านที่มืดมิดอย่างสงสัย
ดงแฮ ยังไม่กลับมาอีกหรอเนี่ย
มือบางไต่ตามกำแพงก่อนจะคลำเจอสวิซไฟ ไฟกระตุกอยู่สองสามครั้งก่อนจะฉายให้เห็นสภาพภายในบ้าน เหมือนเดิม เหมือนที่เกิดขึ้นกับห้องของน้องชายสุดที่รัก เละเทะไปหมด เมื่อมองไปอีกนิดก็เจอร่างบางนั่งซุกเข่าอยู่ที่โซฟา ตัวสั่นตามแรงสะอื้น
“ดงแฮ” ฮีชอลรีบทิ้งข้าวของก่อนจะวิ่งไปหาน้องรักของตัวเอง
เมื่อเห็นว่าเป็นพี่ชายของตัวเอง ดงแฮก็โผเข้ากอดทันที ก่อนจะปล่อยความรู้สึกที่กักเก็บเอาไว้ออกมา
“ใครทำอะไรเรา บอกพี่มาก่อน พี่จะไปจัดการมัน”
ฮีชอลผลักดงแฮให้มาคุยกัน แต่ร่างบางกลับยิ่งกอดแน่นขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าไปมา คนเป็นพี่จึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ พร้อมกับลูบหัวน้องชายไปด้วย
ตั้งแต่คราวที่แล้ว ดงแฮก็ยังไม่บอกเค้าเลยว่าเกิดอะไรขึ้น มีเพียงรูปที่ดงแฮถือเอาไว้นั้นที่ทำให้เค้าสงสัย แต่เค้าก็อยากจะฟังจากปากของน้องชายตัวเองมากกว่า ว่าเรื่องราวเป็นยังไงกันแน่
“พี่อยู่กับเรานะ อย่าร้องนะ ดงแฮ อย่าร้องนะ” ฮีชอลกอดปลอบน้องชายตัวเองเบา ๆ
ดงแฮตัวสั่นไปหมด ยิ่งทำให้คนเป็นพี่รู้สึกไม่ดีเข้าไปใหญ่ แต่เพราะต้องทำหน้าที่พี่ชาย อ่อนแอไม่ได้ ฮีชอลจึงต้องกอดปลอบ และเป็นที่พักพิงให้กับหนุ่มน้อยร่างบางคนนี้
ฮีชอลค่อย ๆ ปิดประตูห้องของดงแฮลง เมื่อสามารถพาน้องชายที่สภาพเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักเข้านอนได้ ส่วนตัวเองก็มานั่งอยู่ที่ครัว มือบางปิดหน้าเอาไว้อย่างเหนื่อยอ่อนพร้อมกับซองสีขาวที่วางอยู่ตรงหน้า
ตั้งแต่พ่อกับแม่เสียไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ เค้าก็ต้องออกจากมหาลัยมาเลี้ยงดูตัวเองกับน้องชาย บ้านที่ยังผ่อนไม่หมดกับเงินในธนาคารอีกนิดหน่อยที่พ่อกับแม่ทิ้งเอาไว้ให้ จากเด็กที่เอาแต่เล่นซน ต้องกลายเป็นหัวหน้าครอบครัว ต้องเข้มแข็ง มันทำให้เค้าต้องเหนื่อยมากจริง ๆ
กริ๊ง กริ๊งง
เสียงโทรศัพท์สีดำเครื่องเก่าแผดเสียงออกมา เรียกให้คนที่กำลังจมกับความคิดตัวเองต้องรีบมารับทันที
“ซีวอน…”
(ครับ คนเก่ง)
“ฮึก ฮือออ ซีวอน” ยิ่งได้ยินเสียงอบอุ่นของคนรัก น้ำตาที่กักเก็บเอาไว้ก็ไหลลงมา..
(เฮ้ย !! พี่เป็นอะไร ไม่ ไม่ เดี๋ยวผมไปหาพี่ดีกว่า รอผมแป๊ปนะ)
“ไม่ต้องหรอก ซีวอน”
(แต่พี่กำลังร้องไห้นะ)
“ฮือออ ฉันไม่เป็นไร ฮืออ วะ วันนี้ ฮึก ฉันได้จดหมาย ฮืออ” มือบางปาดน้ำตาไปพลาง
(พี่ใจเย็น ๆ นะ ผมอยากไปหาพี่จริง ๆ อย่าร้องสิครับ ได้โปรด พี่กำลังทำผมเจ็บนะ) เสียงอ้อน ๆ จากปลายสายพอทำให้คนหน้าสวยยิ้มออกมาได้บ้าง
“อื้ม ฮึก ฉันได้จดหมาย”
(จดหมายอะไรครับ)
“เค้า ฮึก เค้า ฮึก จะมายึดบ้านฉัน ซีวอน ฮือออ เค้าบอกว่าเพราะฉันค้างชำระหลายเดือนแล้ว ฮึก ฮือออ”
(ว่าไงนะ !!)
“ฉันกับดงแฮกำลังจะไม่มีที่อยู่ซีวอน ฮือออ”
(ไม่ ๆ นะ ไม่ เดี๋ยวผมจะช่วยพี่เอง)
“ไม่นะ ซีวอน ฉันไม่อยากเป็นภาระนาย นายยังหาเงินเองไม่ได้นะซีวอน เงินนั้นก็ของพ่อแม่นาย ไม่หล่ะ ไม่เด็ดขาด ! ฉันจะไม่ลดศักศรีของฉัน”
(แต่ว่า…)
“ไม่เป็นไร ฉันแค่ต้องไปหาห้องเช่า แล้วทำงานมาไถ่บ้านคือ ทะ ฮึก เท่านั้นเอง”
(ผมอยากช่วยพี่ !!)
“สิ่งเดียวที่นายทำให้ฉันได้ ฮึก สิ่งเดียวคือ”
(ว่ามาเลยฮะ เพื่อพี่ผมทำได้ทุกอย่าง)
“อยู่ข้างฉัน ได้โปรดซีวอน อย่าจากฉันไป อยู่ข้างฉัน”
(…)
“ได้ไหม?”
(ได้ครับ พี่ไม่ต้องพูดผมก็ทำครับ ผมจะอยู่ข้างพี่ ผมจะไม่ไปไหน สัญญาครับ)
“ดีใจที่นายพูดแบบนั้น”
(แล้วพี่ได้บอกดงแฮหรือยัง?)
“เอ่อ…”
(ว่าไงครับ?)
“วันนี้ดงแฮร้องไห้อีกแล้ว บ้านพังหมดเลย ฉันเลยยังไม่ได้บอกเรื่องนี้ ฉันกลุ้มเรื่องดงแฮมากเลยซีวอน”
(ผมเข้าใจครับ)
“ขอบใจนะ นายทำให้ฉันรู้สึกดี”
(ผมยินดีเสมอ ถ้ามันทำให้พี่มีความสุข แล้วพี่จะต้องย้ายออกเมื่อไหร่ฮะ)
“ระ เรื่องนั้นฉันต้องย้ายออกพรุ่งนี้”
(พรุ่งนี้ !? แล้วพี่จะไปอยู่ไหนครับ)
“ฉันยังไม่รู้เลย”
(งั้นมาอยู่บ้านผม)
“ไม่นะ ซีวอน ฉันบอกแล้วไงฉันไม่อยากเป็นภาระนายไง”
(ไม่หรอกฮะ อยู่บ้านเดียวกันดีซะอีก ผมจะได้ดูแลพี่ มันไม่เป็นภาระเลยฮะ นะครับ ได้โปรด)
“แต่ว่า…”
(นะครับ มันไม่ใช่ภาระเลย ให้ผมได้ทำเพื่อพี่นะครับ)
“ซีวอน ขอบใจนะ”
ร่างบางยิ้มให้กับมือถือเครื่องเก่าของตัวเองก่อนจะกดวางสายไป
ความอ่อนโยนส่งผ่านจากโทรศัพท์ ความอ่อนโยน อบอุ่น มันทำให้เค้ารักซีวอนมากจริง ๆ
“ขอบใจนะซีวอน ขอบใจที่รักฉัน ขอบใจที่ไม่ทิ้งกัน”