NI$TA

TALK : กรี๊ดดด ฟิตเอสเจค๊าาาา (ตื่นเต้น ?) เรื่องแรกก็มาดราม่าอีกแล้ว ช่วงนี้มักจะแต่งดราม่านะว่าไหม - -;; อ่านแ้ล้วน้ำตาซึมกันไหม ฮึก ๆ

ปอลอ.วันที่ ๑๕ เดือน ๕ ปี ๒๕๕๔ ส่ง opv ของเรื่องนี้ไปงาน korae friendship 3

.

.

.

“ดงแฮ ได้ยินพี่ไหมเกิดอะไรขึ้น ?”

“ดงแฮ ขอร้องหล่ะ ช่วยเปิดประตูหน่อยได้ไหม”

เสียงหวาน ๆ ตะโกนเข้ามาในห้อง มือบางยังคงเคาะประตูจนมือแดงไปหมด แต่ความเจ็บนั้นไม่สามารถทำให้มือหยุดเคาะได้เพราะว่าเป็นห่วงคนข้างในมันมีมากกว่า จะมีพี่ชายหน้าโง่คนไหนยอมให้น้องชายของตัวเองเสียใจ โดยที่เราไปนั่งดูทีวีอยู่ได้ !!

“ฮึก ฮึก ฮือออ”

เสียงหวานสะอื้นเบา ๆ ยิ่งได้ยินเสียงจากคนด้านนอกด้วยแล้ว ใบหน้าหวานยิ่งก้มหน้าซุกกับเข่าของตัวเอง เสียงสะอื้นแผ่ว ๆ แต่มันกลับดังก้องสำหรับคนข้างนอกเหลือเกิน . . .

เสียงเคาะได้หายไปแล้ว แต่เพียงไม่นานมันก็กลับมาพร้อมกับแผ่นประตูไม้สีขาวที่หลุดออกมาด้วย คนที่เพิ่งบุกเข้ามาเมื่อกี้มองสภาพห้องอย่างตกใจ

สภาพห้องที่มืดมิด เย็นเชียบไปจนถึงขั้วหัวใจ ตามพื้นนั้นเกลื่อนด้วยของที่แตกหักกระจัดกระจายไม่มีชิ้นดี คนที่เพิ่งบุกเข้าห้องมานั้นค่อย ๆ กวาดสายตาไปตามห้องกว้าง ก่อนจะเห็นร่างบางนั่งกอดเข้าอยู่ข้าง ๆ เตียง ในมือนั้นถือกรอบรูปบางอย่างเอาไว้ ไม่ชักช้าขาเรียวรีบก้าวขาไปหาทันที

ร่างบางค่อย ๆ คุกเข่าลงตรงหน้าของน้องชายตัวเอง เสียงสะอื้นยังคงไม่หยุดเลยแม้แต่น้อย มือบางจับเข้าที่ต้นแขนของน้องชายตัวเองทันที ดวงตากลมโตของคนเป็นพี่ไหววูบทันที เมื่อเห็นแววตาเรียบนิ่งของน้องชายสุดที่รัก แววตาที่สดใสร่าเริงหายไปแล้ว…

หมับ

วงแขนบอบบางคว้าเข้าที่ตัวของน้องชายสุดที่รัก ใบหน้าสวยราวกับผู้หญิงนั้นซุกลงกับไหล่ของน้องชายตัวเอง คนตัวเล็กในอ้อมแขนสั่นด้วยแรงสะอื้นจนแทบทำให้คนที่เป็นพี่อยากตามไปฆ่าคนที่เป็นต้นเหตุ

อะไรกัน อะไรที่ทำให้น้องรักของเค้าเป็นได้ถึงขนาดนี้

“ดง…แฮ ได้โปรดอย่าร้องไห้เลยนะ”